Hayat Nehrinin Geniş Yatağı

Her aşk peşinde bir ezeliyet fikrini taşır. Büyük aşk şairlerinin çoğu, sevgili ile ta ezelden bir tanışma devresini terennüm ederler. Verlaine gibi “aziz mahluk, senin en ufak her kımıldanışınla bütün ümitsizliklerim yeni baştan canlanır.” diye düşünür her aşık.

Bir gün ellerinin güzelliğini keşfetmek, diğer gün gözlerinin renginde boğulmak, “bir yıldız kasırgasında ve büyülü bir terkip halinde tanıdığımız ve sevdiğimiz mahluku, yavaş yavaş şaşırtıcı bir coğrafya gibi” keşfetmemizi sağlar. Zaten aşk karşı tarafın coğrafyasında kendimizi keşfetme heyecanıdır. Kendimizde sevmediğimiz özellikler varsa bu aynayı kırmak isteğimiz de artar. Hatta Marcel Proust’un dediği gibi bazen sevdiğimiz vücutta bizi en çok bağlayan noktalar, belki de mükemmeliyetten uzak şeylerdir. Bu zaaf noktalarıdır ki mukabili olan şefkat ve merhamet duygularıyla perestiş (aşırı düşkünlük) hislerimizi takviye ederler. Her aşk peşinde bir ezeliyet fikrini taşır. Büyük aşk şairlerinin çoğu, sevgili ile ta ezelden bir tanışma devresini terennüm ederler. Verlaine gibi “aziz mahluk, senin en ufak her kımıldanışınla bütün ümitsizliklerim yeni baştan canlanır.” diye düşünür her aşık. Zaman zaman sevgilisine şöyle demek ister: “Benim için her zaman yenisin ve yenileşmenin sırrına sahipsin, bununla beraber seni teşkil eden zerre ve unsurların hiçbirine yabancı değilim!” İşte tam bu noktada hayal kırıklığı derin bir yarık gibi duruyor hayatımızda. Kaybetme korkusu insanı sevdiğine yabancılaştırıyor. Korkular her şeyi süpüren bir fırtına gibi esiyor hayatlar üstünde.

“Her kavuşma, seni kaybetme korkusuyla beni zehirliyor, hoyrat ve zalim oluyorum ve sana, benim olmaktan başka bir hürriyet tanımıyorum. Seni kaybetmek korkusu, asırlar boyunca, oluşun çemberinde seni tekrar, yeni baştan parça parça aramak azabının korkusu... İşte bunlar seninle tam, yekpare ve imkansız bir ölümde birleşmeyi istiyorlar.”

Şefkat bu dayanılmaz bütünleşme arzusunun yan etkisi olarak doğuyor kalbimize. Ol nedenle sevgi varsa çözebiliyoruz sorunları. Aşk darmadağını bir dünyayı bir insanda bütünleştirmemizi sağlar, insanın ahenk duygusuna hizmet eder. Kainatın ahengini bir aşkla dünyamıza taşımaya hevesleniriz. Hem ahenk olmaktır arzumuz. Deruni bir aydınlık sağlamak ancak aşkla mümkündür. Bu aşkı sürdürecek bizim iç yolculuğumuz elbette. İç dünyaları olmayan, hastalıklı kişiliklerle ortalığa salınmış güruh maalesef haberlerin süsü hayatımızda. Kırılan kollar, dövülen çocuklar ve de ıstırap çeken kalpler... Aşk yoksa “Hayat manasız bir seyahat, ölüm sadece bir yokluk korkusudur.” Korkulara teslim olursak asla aşamayacağımız bariyerlerle boğuşur dururuz. Aşka uzak durmak korkulara yakın durmaktır. Sadece birtakım erkekler ve kadınlarla gezmek, evlenip boşanmak sadece hayal kırıklığı getiren aşk yoksunu bir arayışa döner durur. Diğer yandan korkuların çapasıyla demir atmış duran insanlar da hayal kırıklığını bir hayat diye görürler. Her dem şikayetçidirler.

En ahenkli hayatı bulanlar “Bir uykuyu cananla beraber uyuyanlar..”dır.

*A. Hamdi Tanpınar; Yaşadığım Gibi, Dergah Yay.

Nevval Sevindi
www.nevvalsevindi.com