Bu Senin Son Gidişinmiydi Sevgili?

Bu senin son gidişin olsun sevgili, bıraktığın son acı olsun. ve ben senin yaşayamadığın son sevda olayım...

Bu son gidişin miydi anlayamadım sevgili..Hani hep giderdin ve gelirdin ya geriye, bu da onlardan biri miydi..? Uzun zaman oldu bu sefer, söylemek ve sormak zor geliyor ama bu senin son gidişin miydi sevgili...? Küçük bir oyun oynuyor gibiyiz sanki. Ben ebe olmuşum sen saklanan...

 'BeN' Susunca 'SeN' OLuyorum!

Bana gönderdigin son mektupta karanlik cümleler kurdugumu yazmissin, gece ile kapladigim anlamlarim oldugunu anlatmissin. Los bir umudun altinda sirilsiklam kelimelerime dokunup anlamlarinin barakalarinda saklamissin kayipligimi ve bana gecenin suskun sairi demissin... ben suskun degilim sevgili! ...

 Söylediğini Yaptım..!

Geceme dolan yalnızlığımda, çoğalan kelimeler kadar anlamsızım...
bundan böyle hayatım; neresinden bakarsam bakayım, boş ve saçma yönsüz
ve yolsuz sakin ve akışkan duru ve çamurlu...
isyan etme!
karşı çıkma boşuna "istediğim bu değildi"deme sakın..
Söyledigini yaptım!...

Gömün Beni Bugün Yüreğime..

"Kayıp" ilanı vermek istiyorum ruhum için. "Bir tutam umuda muhtaç, yarına dair özlemlere aç, belirsizliğin kıskacında yarım bir ayraç" Var mı böyle bir ruh etrafınızda sahipsizce dolaşan? Kayıptır kendisi. Ulaşın lütfen sahipsiz bedenime, ruhsuz boğuluyorum çok ama çok derinlerde...

 Gidişimin Bir Derinliği Olmalı!!

Gitmek gerekiyorsa, gidebilmeli insan..

Gidişimin bir derinliği olmalı, şnokerle dalınmalı ama havasız bırakmamalı.. Suskunluk adı altındaki bütün silahlar tutukluk yapmalı, hedefi bulamamalı ama panzerler çalışmalı.. Gidişimin gürültülü bir yanı olmalı yani, rahatsızlık vermeli, uyku kaçırmalı, uyutmamalı..

 Gecenin İçinde Yalnızlıgımla..

Üşüyorum ben.. Sanki çıplağım.. Sanki korunmasızım.. Sanki ben, ben değilim. Sanki anlamsız her şey. Dost kuytumu arıyorum böyle zamanlarda. Beraber ağlayabilirim onunla. Anlamasa da benimle ağlar, beni sarar, ısıtır dost kuytum...

 Yinede Gözlerimi Gözlerine Teslim Ettim

Şehrimin ışıkları aydınlanıyor sessizce ve ben yüzüne sığındığım akşamların hayaliyle yeniden tutunuyorum gözlerine, gizleyerek hala içimde taşıdığım ilk günkü korkularımı. Seni sevmeye kaldığım yerden başlamaya korkuyorum. Birbirimize anlattığımız, birbirimizi hiç ilgilendirmeyen aşk bozgunlarımızdan kaçarak yaşamak zorunda kaldıktan sonra, hangi eş yüreğin herşeyi unutturabilceğine inanabilirdim ki. Hayat bana hep yalan söylemişti. Hayat yaşadıklarımı sahte sonuçlarla bitirmişti hiç farkına varamadan...

 Giderken Yüregimi Bana Bırak..

Yüreğime dokunan yüreğin, bütün benliğimi kor kor yakacak ve içli bir kemanın tellerinde dile gelen nağmeler gibi yüreğim çaresizce sızlayacak.

Birbirinden uzak iki farklı şehirde, kaderin zaman ve mekân dinlemeden birbirine yaklaştırdığı, yaşamın tüm zorluklarına inat kendimize sevda dolu küçücük bir dünya yaratmış iki candık biz.

 Haykırmak İstiyorum.. SeNi Özledim..

Yürüyorum ama nereye bilmiyorum. Belki az sonra bir uçurum karşılar ayaklarımı ya da çamurlu karanlık sular.. Bilmiyorum... Güneş artık parlak mı, yağmur ıslak mı bilmiyorum. İnsanlar hala aşık oluyorlar mı? Kayıp bir şehirde kaybolan insanların iniltileri.

 Bulutlar Geliyor Üzerime

geliyor karşıdan koşarcasına; kararmış bulutlar, yanık bulutlar...
Gönlümden sel olup taşarcasına, gurbet yollarından dönmüş bulutlar...
Hüzünlerle çile yüklenmiş, umuttan yana sisli bulutlar.