AÅŸk Nedir?

Aşk tohumu gönülde ekilen ve  sonra bütün beden kaplayan bir sarmaşık, bütün tecellileri kuşatan bir canlılıktır. Aşk kişinin meşrep ve mertebesine göre kategorize edilebilen bir dünyadır. İlahi, beşeri, mecazi, platonik... içine girildiğinde çıkılmak istenmeyen bir dünya gibidir. Ne var ki o bahçeye girmek için gerekli olan yol azığı acıdan ibarettir. Aşk’ı tanımlayacak en  büyük kelime de ‘acı’dır. Eğer acıyı tattırmıyorsa o aşk değildir. Aşka tutulan insan acıyla mutlu olur. Zaten gerçek mutluluk da acıyla tadılandır. Çünkü bu kalıcı olandır, derindir.

Aşkı ayırteden bir şey de insanın duygularına hakim olamayışıdır. İnsan duygularına hakim olabiliyorsa o aşk değil sevgidir. Aşk her çağda ve her mekanda, her boyutuyla mümkündür. Bir de aşkın halleri vardır. Aşkın yalın hali sevgidir. İ hali sarhoşluk, sermest olma, kalp mestliği; e hali ayrılık, özlem, hasret; de hali acı elem; den hali feryat, şeydalık, mecnunluk ile hali ise mutluluktur.

Aşk ile acı arasındaki denge doğru kurulabilir ve öncelikler doğru biçimde yaşanırsa aşk yok olmaz, bilakis ayağı yere sağlam basan bir ilişkiye dönüşür. Bana göre aşkın en sağlıklı formülü şudur: Aşk acıyla gelmeli, insanı pişirmeli. Şayet önce acı değil de mutluluk gelirse sonu acı olur. Mutluluğuyla gelen şey ucuz bir ilgi ve küçük hacimli bir sevgidir. Bu da aşka ihanet etmek olacağından mutlaka sonu acı ile biter. (N/A)